Deck Blog

Albero

2011-10-08T23:08:00.002+03:00

Δυσκολίες πολιτευομένου

2011-06-17T19:32:00.003+03:00

Αρχηγός (με πόνο ψυχής): Το διυλιστήριο μου έπεσε απ' τα χέρια!

Κόμμα (αποσβολωμένο): Όχι, δεν είναι, δεν είναι δυνατόν!

Carte postale

2011-06-10T19:20:00.002+03:00

Λίγο κρασί, λίγο χαρτί και το μολύβι μου

2011-02-22T01:34:00.001+02:00

Για τον Sergio και τον Federico

2009-01-19T23:39:00.005+02:00

του Ιταλού

Τον Σεπτέμβριο του 2002, από Ανάφη προς Πειραιά με το Σαντορίνη Express, γνώρισα τον Federico, φυσικό και μαραγκό από τη Ρώμη. Μετά από ένα ταξίδι στην Καλαβρία, τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, και τη συναφή μουσική ενασχόληση, περνούσα μια «ιταλική» φάση.

Η Καλαβρία με είχε ενθουσιάσει.

Μου είχε δείξει ότι η φτώχια μπορεί να είναι το αντίθετο της απελπισίας, με την απλότητα που ο παππούς στο Bivongi σου έπιανε κουβέντα και φεύγοντας σε φίλευε ένα μπουκάλι απ’ το κρασί του και μια πανσέτα από το πάτερο του χαμόσπιτού του. Με την οικειότητα που γηραιές σύζυγοι στο Reggio σε τρατάρανε καφέ ή limoncello. Με την απλοχεριά που ο Sergio είχε ανοίξει το εργαστήριο και το σπιτικό του.

Πιάσαμε κουβέντα με τον Federico σε μια μορφή κοινής αγγλικής με μπόλικα γαλλικά στοιχεία – με τον Sergio κάναμε το ανάποδο. Μου είπε να βάλω μέτρο στους καφέδες ή τουλάχιστον να τους συνοδεύω με πολλά νερά. Ερχόταν πολλά καλοκαίρια στην Ανάφη, εκτός τουριστικής περιόδου. Αποχαιρετιστήκαμε στον Πειραιά, έλεγα πως δεν θα τον ξαναδώ. Τις λίγες μέρες που ήμουνα στην Αθήνα, συνάντησα ξανά τον Sergio, καθίσαμε κάπου στην Πλάκα και παράγγειλε ελληνικό καφέ. Ειδωθήκαμε άλλη μια φορά στο Λυκαβηττό, ένιωθα πως μιλούσα σε ένα από καιρό χαμένο αδελφό που ξαναβρήκα. Μετά που έφυγε, μιλούσαμε αραιά στο τηλέφωνο, στο τέλος χαθήκαμε.

Είχα γυρίσει στην Ανάφη. Τον Ιούνιο, ήρθε ξανά ο Federico, περάσαμε αρκετές ώρες μαζί. Τον Σεπτέμβριο του 2004 ξανάρθε, αν και τον έβλεπα αραιότερα, κυρίως στης Μαργαρίτας. Ένα βράδυ πέρασε από το Αρμενάκι, όπου αράζαμε με τον Βασίλη, με τους στίχους από τον Πεχλιβάνη του Θανάση Παπακωνσταντίνου – του εξήγησα κουτσά-στραβά τι έλεγαν τα λόγια και του το έπαιξα. Πριν φύγει, πέρασε από το σπίτι και μου χάρισε μια κασέτα με τραγούδια του Fabrizio de Andrè. Απ’ έξω έγραφε

κι από μέσα

Δεν την άκουσα τότε, δεν είχα πρόχειρο κασετόφωνο. Πέρυσι, όμως, στη Ζάκυνθο, σε χειμωνιάτικες βόλτες με το αυτοκίνητο προς τη Λούχα ή το Βασιλικό, με το βρεγμένο χορτάρι να στραφταλίζει στον ήλιο και τα παιδιά νυσταγμένα στο πίσω κάθισμα, η κασέτα δεν έπαψε να παίζει. Φέτος έμαθα πως ο Federico μένει πια μόνιμα στην Ελλάδα. Βρήκα και κάτι φωτογραφίες του Sergio στο διαδίκτυο, να παίζει cerrame’dda (τσαμπούνα) με κάτι παππούδες του Ασπρομόντε.

Κάποτε θα σας βρω και θα σας ξαναδώ, παιδιά. Καλή σας ώρα.

Για ένα σπίτι σε ένα νησί

2008-09-29T17:41:00.004+03:00

Δεν μπορεί να είναι αυτό το σπίτι

Έχει αλλάξει σαν τοπίο ονείρου

Μ’ απέραντες αίθουσες κάτω απ’ τη στέρνα

Και την κοψιά παλιού καραβιού

Δεν μπορεί να είναι –

Το πάτωμα είχε παλιά σανίδια που έτριζαν

Κι ούτε καταλάβαινες αν κάποιος ήρθε επάνω

Ή το μουλάρι ανέβηκε στο λιακωτό

Κι οι άνθρωποι δεν ήταν αυτοί

Που βλέπεις τώρα

Να σε συναγωνίζονται σε περηφάνεια

Δεν μπορεί να είναι αυτό το σπίτι

Στο’ πε και ο σκοτεινός ψαρομάλλης

Στα σκαλοπάτια του

«Δεν το προλαβαίνεις, έχει σαλπάρει προ πολλού».

Άλλοτε οι ψαράδες, ανεβαίνοντας,

Άφηναν εδώ την πιο καλή ψαριά τους.

Τώρα οι τουρίστες, κατεβαίνοντας,

Είναι φαγωμένοι.

Το σπίτι αυτό ανήκει

Στην πέρδικα

Στο γαδινέλι

Στ’ αγριοκούνελο

Στη σαύρα

Στη σκολόπεντρα

Στη γάτα

Στο τζιτζίκι και

Στο ποντίκι που αγαπάει τη μουσική

Το κατάλαβα ένα μεσημέρι χειμώνα

Πού’ χα ξεχάσει το παντζούρι ανοιχτό

Και η βροχή υδατογράφησε

Τα ονόματά τους στον τοίχο από κάτω.

Θα’ θελα να μπορώ να μην ξαναγυρίσω

Σ’ αυτό το σπίτι

Μα να φτιάξω άλλο

Μισό και καλύτερο.

Εδώ κάποτε φύτεψα με τα χέρια ραπανάκια, μαρούλια και μαϊντανό. Με ελάχιστη επιτυχία. Μα θα ‘ταν κρίμα να φέρω ξένο χώμα. Τ’ αγάπησα πολύ αυτό το σπίτι. Κι ας ξεχωρίζει σαν αστός μέσα σ’ ένα τσούρμο ναύτες.

Λογοκλοπές #2

2008-09-24T12:00:00.004+03:00

ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΗΣ

Ο σεισμός της Σαντορίνης (1650)

Εδώ γράφομε δια τα σημεία και τέρατα, όπου έγιναν εις το νησί της Σαντορίνης. Από το βόρειο μέρος εις τες δεκατέσσερες του Σεπτεμβρίου μηνός, εκίνησαν σεισμοί μεγάλοι και φοβεροί κάθε ημέρα και κάθε νύκτα έως της εικοσιέξη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ήγουν ημέρα Πέμπτη.

Και την αυτή ημέρα έγινε ένας φοβερός σεισμός και εσείσθησαν τα θεμέλια της γης και με το σεισμό εβγήκε μεγάλη βρώμα ωσάν από βοτάνι και τειάφι. Μετά δε ταύτα εβγήκε μία φλέβα μέσα εις το πέλαγος αλάργου από το νησί έως δέκα μίλια και εβγήκε ωσάν κάστρο μικρό και εσηκώνετο ψηλά και πάλι έπεφτε μέσα εις το βάθος, πότε έξη, πότε εφτά φορές την ημέρα, έως τες εικοσιεννέα του αυτού μηνός.

Και την Κυριακή μετά τον όρθρο εσήκωσε ένα σύννεφο, ωσάν ένα φοβερό και μέγα βουνό και εφάνη πως επήγε εις τον ουρανό, και όσο επήγαινε απάνω εχαμοβρόντα. Και όταν έφθασε επάνω εις τον ουρανό, έγιναν σεισμοί μεγάλοι και φοβεροί και βροντές με φωτίες μεγάλες και εκατέβαιναν από τον ουρανό ωσάν λάτζες, όπου άνθρωπος δεν ενθυμάται ή τες ήκουσε να γένουν καμία φορά.

Και εβγήκε όλος ο κόσμος, μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, από τα κάστρη και από τα σπίτια με τες άγιες εικόνες έξω εις τον κάμπο με πολλά δάκρυα και έλεγαν ότι έφθασε η συντέλεια του κόσμου, και εσυγχωρούνταν ένας τον άλλο με πολλά και πικρά δάκρυα. Και την ώρα του εσπερινού έγιναν τρεις σεισμοί από τους πρωτύτερους μεγαλύτεροι, όπου ήθελε να γυρίσει το νησί άνω κάτω.

Και την ώρα εκείνη, όπου ήτο ο κόσμος συναγμένος, ήτον εκεί μια πέτρα πολλά μεγάλη. Και εκατέβη από τον ουρανό ένα αστροπελέκι και εκτύπησε εκείνη την πέτρα και την έκαμε ωσάν αλεύρι. Και ο λαός όλος δεν έπαθε τίποτες. Και εκείνη την ημέρα επήγαν εις τον Αιγιαλό είκοσι παλικάρια να γυρεύουν οψάρια, όπου τα έριχνε η θάλασσα έξω και ήλθε η βρώμα της θαλάσσης και εξεψύχησαν όλα τα παλικάρια.

Και όταν επέρασε μια ώρα της νυκτός, έπαυσαν οι σεισμοί και αι βρονταί και αι αστραπαί και εβγήκε μια ευωδία καλή και εβάστα ως μίαν ώραν. Μετά δε ταύτα εφούσκωσε η θάλασσα και ανέβηκε απάνω εις το νησί ως δυο μίλια. Και επήρεν ερημοτείχια και παρακλήσια, όπου ευρίσκονταν ανάμεσα εις τα χωράφια, όπου δεν άφησε μήτε θεμέλιο. Ωσαύτως και τρία καμίνια και καράβια, όσα έφτασε, και χωράφια και αμπέλια όλα τα επήρε.

Και εξημερώνοντας η Δευτέρα επλάκωσε καταχνιά ωσάν καπνός όλο το νησί και εκτύπα τους ανθρώπους εις τα μάτια και ετυφλαίνονταν. Και έμεναν οι άνθρωποι τυφλοί, ο μεν έξη ημέρες, ο δε επτά, ο δε οκτώ. Ομοίως και από τα ζώα και πουλία ολίγον μέρος απόμειναν, τα δε άλλα εψόφησαν και εγέμισεν ο κάμπος.

Ομοίως και τα αργυρά όπου και αν ήσαν εγίνουνταν κόκκινα και τα εσφόγγιζαν και ήρχοντο εις την τάξη τους και πάλι εκοκκίνιζαν. Τα χρυσάφια εγίνονταν ωσάν ασήμι, τα νερά επίκρισαν και εφαίνουνταν απάνω ωσάν λάδι. Και περνώντας οκτώ ημέρες έως την άλλη Δευτέρα εσήκωσε πάλι ένα σύνεφο και επλάκωσε ένα μέρος του νησίου.

Και ευρέθησαν εκεί σαράντα άνθρωποι γεωργοί και απέθαναν όλοι και τα ζώα όσα ευρέθησαν εκεί εψόφησαν. Και ήρχονταν δύο καραβόπουλα σαντορινέικα φορτωμένα σιτάρι και τον μεν ένα εξέπεσε μακρά από το νησί και εκινδύνευσε και εγλύτωσε, το δε άλλο ήτον σιμά εις το νησί ως τρία μίλια και ήσαν μέσα εννέα παλικάρια και απέθαναν όλοι και το καραβόπουλο εβγήκε έξω.

Μετά δε ταύτα ήλθε μία βρώμα, - τις λόγος να τη διηγηθεί, ποια ακοή να την ακούσει; - όπου έπεφταν οι άνθρωποι ως απεθαμένοι. Και όταν ήτον νότος δεν τους επαράβλαβε, όταν δε ήθελε γυρίσει γραίος, είχαν μεγάλη στενοχωρία.

Και θεού βοηθεία δεν απέθανε τότε τινάς, διότι δεν εβάσταξε η βρώμα πολύ μόνο έως τρεις ώρες. Και επέρασαν σαράντα ημέρες και άνεμος δεν έπνεε. Και είχε ο κόσμος μεγάλη στενοχωρία και άναφτε η φωτιά έως του αγίου Νικολάου.

Και το βράδυ του Αγίου Νικολάου εβγήκαν τρεις σιφούνοι από εκεί όπου εβγήκεν εις την αρχή το κακό. Και εκείνοι οι σιφούνοι εφάνηκαν πως επήγαν εις το μέρος του πονέντε και απόμεινε με τη βοήθεια του θεού ο τόπος καθώς ήτον και πρώτα. Και η πέτρα όπου εφάνη εις τη θάλασσα εβγήκε από το βάθος της θαλάσσης.

Γ. Βαλέτα, Ανθολογία της δημοτικής πεζογραφίας, τόμ. Α΄, Εκδόσεις Ράνου, Αθήνα 1947.

Καλό μήνα σε όλους...

2008-05-02T10:27:00.001+03:00

...μεσ' απ' τη ζέστα του σφαγείου.

Σκέψεις δευτερολέπτου επί της Εθνικής

2008-04-10T12:43:00.001+03:00

Καμιά φορά δεν ξέρω
Αν πρέπει να προσέχω.
Φύγε τώρα
Μην έρθεις αργότερα

Διάλειμμα

2008-04-08T01:14:00.002+03:00

Έρημο ακρογιάλι, ακόμα
Σαν τον αέρα που πέφτει όταν γυρνάει ο καιρός
Ή σαν ανάσα ανάμεσα σε δυο ημικρανίες.

Λογοκλοπές #1

2008-03-10T20:37:00.004+02:00

"Εφτά πράγματα που μπορείς να μάθεις από έναν κλέφτη:

- να δουλεύεις νύχτα,

- αν δεν μπορείς να πάρεις αυτό που θες τη μια νύχτα, να ξαναπροσπαθείς την επόμενη,

- να αγαπάς το σινάφι σου, όπως ο κλέφτης τους άλλους κλέφτες,

- να είσαι πρόθυμος να ρισκάρεις τη ζωή σου ακόμα και για μικροπράγματα,

- να μη δίνεις μεγάλη αξία στα πράγματα, ακόμα κι αν έχεις ρισκάρει τη ζωή σου για αυτά - όπως ο κλέφτης θα πουλήσει τα κλοπιμαία σε αξία μικρότερη από την πραγματική τους,

- να αντέχεις σε κάθε είδους χτύπημα και μαρτύριο, αλλά να μένεις αυτός που είσαι και

- να πιστεύεις ότι η δουλειά σου αξίζει τον κόπο και να μη θες να την αλλάξεις."

Τάδε έφη κάποιος ραβίνος χασιδικός

Περασμένα Χριστούγεννα

2008-02-08T18:50:00.000+02:00

Περιμένοντας ένα νέο παιδί να γεννηθεί. Στο μοναχικό σπίτι. Να βλέπεις πάνω τη Χώρα. Κρύος βοριάς και πόρτες κλειστές. Φώτα τρεμουλιαστά από τα σπίτια. Κι απάνω στο παράθυρο, πορτοκαλάκι πράσινο, στέκει μια περιστέρα. Τα παιδιά να κάνουν πρόβες τα κάλαντα μες το σχολείο. Καφές με απρόσμενο ήλιο στο έρημο καφενείο, κουβέντες με τον Άγγελο. Σπρώχνοντας τις τελευταίες μέρες προτού αλλάξει η χρονιά και η ζωή. Να φεύγεις από ένα νησί για να πας σε ένα άλλο. Σχεδόν μεσαίωνας - μακριά τραπέζια, ρακή, αντρική πλειοψηφία, τσαμπούνα και τουμπί. Στην Αθήνα περιμένει το καινούργιο σπιτικό. Τελειώνουν οι μέρες της περιπλάνησης. Ο Βασίλης παίζει Στόουνς κι εγώ νιώθω σαν τον κύριο Τζόουνς.

(για να θυμάμαι ο παλιός και να μαθαίνω ο νεότερος)

Επίγραμμα για τη μετάφραση που με παιδεύει

2008-02-06T18:11:00.000+02:00

Θα σε τελειώσω μία μέρα, δεν μπορεί
Τα χιλιόμετρά σου είναι πλέον μετρημένα
Όπου να'ναι θα δω τη στροφή για τη θάλασσα

Μαύρη καρδιά

2007-09-02T23:48:00.000+03:00

http://www.flickr.com/gp/30504767@N00/75C77v

Ψάχνω μιαν άκρη...

2007-01-24T15:32:00.000+02:00

για να γίνει πλουσιότερη η κάθε μέρα. Όχι για να βρω ένα νόημα στη ζωή μου - αυτό ξέρω πού θα το βρω, άσχετα αν δειλιάζω. Αλλά η κάθε μέρα, οι ταπεινές ώρες που δεν αξιώνουν κάποιου είδους μεγαλείο, πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος να γίνουν πιο μεστές, για όσο κρατήσουν. Αυτή η τρομερή αδυναμία συγκέντρωσης, πού οφείλεται; Στην εποχή, στο "πνεύμα των καιρών"; Στα χρόνια που ανεπαίσθητα αλλά ασφαλέστατα φορτώνω στο σακίδιό μου; Στο λίγο-απ'-όλα της γενικότερης προσπάθειας; Πώς γίνεσαι χορδή τεντωμένη, κουρδισμένη; Πώς χαίρεσαι και προσλαμβάνεις το καθετί; Το "δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε" έχει γίνει "όλα τζάμπα, όλα εύκολα". Και συνάμα τόσο δύσκολα. Γιατί; Εδώ, μπροστά στα πόδια σου, είναι όλα όσα χρειάζεσαι: ένα μολύβι κι ένα χαρτί, μια μαρμίτα και μια χούφτα όσπρια, ένα ρούχο, μια καβάτζα, κι ούτε καν όλα μαζί - το θαύμα μαγειρεύεται μ'ελάχιστα υλικά, ίσως και με ακόμα λιγότερα. Πρέπει να ισιώσει η πλάτη και ν'ανοίξουν τα μάτια. Έχουν ξεσυνηθίσει τα χέρια στο σκάψιμο. Τόσες ώρες χαμένες. Απ'το μικρό χτίζεται το μεγάλο - αυτονόητος και λησμονημένος, βασικός κανόνας. Έχεις τιθασεύσει ένα λεπτό; Μπορείς να δαμάσεις όλο τον χρόνο. Το ίδιο δύσκολο είναι. Μόνο ένα χρειάζεται - ένα σταθερό σημείο. Κι αφού ξέρω πού θα το βρω, πρέπει να σταματήσω να δειλιάζω. Αλλά δειλιάζω. Αυτό μού'μαθαν το τσιγάρο και οι τρόποι του: να κλέβω απ'τα ίδια μου τα τάματα.

Νιώθω σαν άρχοντας...

2007-01-23T17:45:00.000+02:00

καθισμένος στον θρόνο του. Στο δικό μου μέρος, όπου σπάνια τολμά να μπει κανείς - κι όταν γίνει αυτό νομιμοποιούμαι να τον διώξω. Κανείς δεν μ'ενοχλεί εδώ. Μπορώ να κάνω απρόσκοπτα όνειρα και να διαβάσω απερίσπαστος. Εδώ μια ώρα ισοδυναμεί με μικρές διακοπές. Εδώ καταστρώνω τα πιο εφηβικά σχέδια και δίνω διέξοδο στις πιο παιδιάστικες συγκινήσεις μου. Εννοείται πως κανείς δεν με βρίσκει στο τηλέφωνο, αν εγώ δεν το θέλω. Τα πάντα βρίσκονται σε απόσταση που δεν χρειάζεται να σηκωθώ. Σε κανένα άλλο μέρος δεν απολαμβάνω τόσο το τσιγάρο και τον καφέ. Εδώ αδειάζει το μυαλό και το σώμα απ'ό,τι περιττό κουβαλάνε. Μετά από λίγη ώρα αγγίζω απίστευτα επίπεδα αταραξίας. Αν δεν ήταν κι ο καθρέφτης θα'φτανα να πιστέψω πως δεν υπάρχω. Εδώ μπορώ να κάνω ό,τι βλακεία μού'ρθει - μόνο εγώ με κρίνω, και συνήθως με μεγάλη ελαστικότητα. Εδώ δεν έχω προκαταλήψεις, άγχη, φοβίες, οι βεβαιότητές μου ξεσαλώνουν. Τι παράξενο, όμως... Εδώ δεν ακούω ούτε ένα τραγούδι της προκοπής κι όσο περνάει η ώρα μου λείπει το χαμόγελο των ανθρώπων, ακόμα και το πιο βαριεστημένο. Τότε τραβάω μια τελευταία τζούρα, βροντάω την πόρτα του καμπινέ πίσω μου, βάζω τέρμα το τελευταίο βαλς της μπάντας και βγαίνω μια βόλτα στη ζωή.

Ζωές παράλληλες και ασύμπτωτες...

2007-01-13T00:42:00.000+02:00

κι ας ζούμε σε καμπύλο κόσμο. Νησάκια-μικρόκοσμοι που προσπερνάμε καθ'οδόν προς την ανύπαρκτη Ιθάκη μας - αυτή θα μας δώκει τ'όμορφο ταξίδι. Ναι, αλλά ταξίδι χωρίς καφέ, κρέας παστό και λίγο κονιάκ για τη βάρδια δεν γίνεται. Είναι εκνευριστικό, ίσως, να πρέπει να σταματάς κάθε τόσο το ταξίδι σου για προμήθειες, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Το μόνο που αλλάζει από ταξίδι σε ταξίδι είναι το πόσο τίμιες είναι οι συναλλαγές σου στα ντόπια παζάρια. "Πουλάς" ή "ανταλλάσσεις" κάτι καλό, έστω κάτι, ή ρίχνεις τον άλλο, πουλώντας φύκια; Κατηγοράμε τους εμπόρους, μπερδεύοντάς τους με τους κερδοσκόπους. Πρώτος να αμφισβητήσω τη συμβατική "τιμιότητα" των ανθρώπινων δοσοληψιών, αλλά κι αυτή την έρμη με κάτι ισοδύναμο πρέπει να την ανταλλάξεις για να μη βγεις χαμένος. Η καθημερινότητά μας ισοπεδωτική και η ταπεινότητά μας με ημερομηνία λήξης. Προσπαθώ να το αιτιολογήσω και δεν μπορώ: όποτε κάνω τη δουλειά μου (αυτό μόνο: είτε πρόκειται για ένα κείμενο είτε για ένα μαγείρεμα) είμαι όρθιος σαν κολόνα. Τις περισσότερες φορές σκύβω απ'το βάρος αγέννητων πραγμάτων. Έλεγα σε ένα προηγούμενο post για τον δαίμονα του διχασμού. Τώρα ζητάω βοήθεια από τον άγγελο της διάκρισης, νά'χω καθαρό μυαλό και ευστοχία σ'όσα πρέπει να κάνω.

Όταν κατέβω απ'αυτό το βουνό...

2007-01-11T23:44:00.000+02:00

όλα θα μοιάζουν σαν ανήσυχο μεσημεριανό όνειρο. Θα κοιτάμε το καζάνι στο οποίο βράζαμε και θα μας φαίνεται πολύ φτωχό. Δεν θα'χουμε ψεύτικα όνειρα πια, ούτε ψεύτικα γέλια. Το πιο μικρό μας παπούτσι θα χωράει ένα παιδικό ποδαράκι και το πιάτο μας την πιο νόστιμη μουσική. Το νησί θα μας φωνάζει και δεν θα λέμε όχι. Θα κλειστούμε εφτά χειμώνες σε ένα μικρό δωμάτιο στην άκρη της θάλασσας και θα σκουριάσουμε υπέροχα. Απ'το παραμιλητό μας θα εξαερωθούν οι προθεσμίες και τα διλήμματα. Θα κοιμόμαστε όταν νυστάζουμε και θα τρώμε όταν πεινάμε. Θα ψάχνουμε λύσεις για άχρηστα προβλήματα και θα είμαστε ευτυχισμένοι που ακούμε το τραγούδι των βράχων. Τα βράδια δεν θα βγαίνουμε, μόνο θα κοιτάμε τις σαύρες μας στα πεζούλια. Ουσιαστικά, δεν θα γυρίσουμε ποτέ, γιατί μπορεί και να γίνουμε στήλες άλατος. Ο κόσμος παίρνει το σχήμα μας και η γη το αίμα μας. Θα προσπεράσουμε όλα τα κρουαζιερόπλοια στο έμπα του λιμανιού και τελευταία μας στάση θα είναι ένα αστέρι. Κόκκινες καρέκλες βαφτίζονται λουλούδια πάνω σε μπλε λιβάδι. Καπνός κάτω από τους προβολείς. Το ίδιο πηγαινέλα, εκτός τόπου και χρόνου, παντού και πάντα.

Να πρέπει να διαλέξεις...

2007-01-11T07:56:00.000+02:00

λες και υπάρχουν μόνο δυο επιλογές. Φυσικά, κανείς δεν σε υποχρεώνει, τουλάχιστον συνειδητά. Περνάνε, όμως, κάποιες φράσεις στη ροή της ομιλίας που δεν σ'αφήνουν ν'αγιάσεις. Συζητάς για κάποιον τρίτο, ας πούμε, και σου λέει ο άλλος (ο δεύτερος) "αν και αριστερός, ο Τάδε είναι έτσι" ή "παρότι είναι θρησκευόμενος, ο Δείνα είναι έτσι" και ούτω καθεξής. Και σε δένει στον δικό του διαχωρισμό. Δεν λέω για τον εύκολο ρατσισμό του "Αλβανού", της "ξανθιάς" ή του "δημόσιου υπαλλήλου" και πάει λέγοντας. Μιλάω για κάτι πιο ύπουλο που γλυστρά απροειδοποίητο σε συζητήσεις κυρίως με φίλους, με τους οποίους μοιραζόμαστε λίγο-πολύ κοινές αντιλήψεις κι ενίοτε πεποιθήσεις. Εκεί παρασύρεσαι κι αρχίζεις να μιλάς με τον ίδιο τρόπο. Είναι μια ιδιότυπη πολιτική ορθότητα, είτε απ'την καλή είτε απ'την ανάποδη - μην τυχόν και σε παρεξηγήσουν. Όσο κι αν θέλουμε να περνιόμαστε για "αντικειμενικοί" ή "υπεράνω", λες και υπάρχει ένα σκληρός πυρήνας μέσα μας που "κλωτσάει" την κατάλληλη στιγμή και μας πισωγυρίζει στον πιο αφελή μανιχαϊσμό. Ο δαίμων του διχασμού; Πάντως, τις περισσότερες φορές κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε και συνεχίζουμε αμέριμνοι τον καφέ μας.

Έτσι, να περνά η ώρα...

2007-01-09T17:38:00.000+02:00

λίγο τηλεόραση, λίγο εφημερίδα, κανένα σταυρόλεξο, κανένα sudoku, ένα-δυο τηλεφωνήματα, ένας-δυο-τρεις καφέδες, βόλτα μέχρι το περίπτερο, αναμονή για το delivery, λίγο ακόμα τηλεόραση, "έχω τις μαύρες μου", ένα ποτάκι, κουβέντες περί ανέμων επί των υδάτων, απρόσμενη συνάντηση με ξεχασμένο περιοδικό στην τουαλέτα-living room, μια κοκακόλα για μετά το delivery, νυστάζω, πάω για ύπνο, θυμάμαι ασυνάρτητα πράγματα και ελπίζω σε εξίσου ασυνάρτητα, διαλογίζομαι κοιτώντας τις παντόφλες μου, τις φωτογραφίζω κιόλας, ξανά εφημερίδα (ξέχασα τα ζώδια και τα κοινωνικά), κοιμάμαι βαριά για μεσημέρι, ξυπνάω κι έχει νυχτώσει, λίγο ακόμα τηλεόραση, ζέσταμα ευρημάτων του ψυγείου, γλαρωμένα βλέφαρα του καναπέ, σπρώξτε λίγο ακόμα την ώρα, μπορείτε, το ξέρω, ήμουν κι εγώ εκεί.

Δεν είναι εγωισμός. Ίσως είναι ακριβώς το αντίθετο...

2007-01-08T23:53:00.000+02:00

Να, προχθές στο λεωφορείο, μια παρέα από άτομα λίγο πιο μικρά από μένα (ξεχνάω για άλλη μια φορά τα χρόνια μου). Στην αφετηρία, πριν ξεκινήσουμε. Ο ένας, με εμφάνιση αμερικανού φοιτητή στο Φράουλες και αίμα, μάλλον συμπαθητική φάτσα, αν και υπερβολικά "καθαρή" για το δικό μου κριτήριο - τέλος πάντων. Μασουλάει μια σοκολάτα, την τελειώνει και... (α) πετάει το περιτύλιγμα στον δρόμο, πλην δεν πετυχαίνει τον στόχο του και το περιτύλιγμα μένει στο σκαλοπάτι του λεωφορείου και (β) δεν το μαζεύει παρότι είναι σχεδόν μπροστά στα πόδια του. Τον ξανακοιτάω κι αρχίζει να μου φαίνεται αντιπαθής. Μετά από λίγη ώρα, κατεβαίνουμε στην ίδια στάση. Τσαντισμένος, βγάζω καινούργιο πακέτο τσιγάρα, το ανοίγω και πετάω το σελοφάν στον δρόμο.

Μέρες τώρα, κάποιοι γκρινιάζουν...

2007-01-02T01:35:00.000+02:00

Μ'αρέσει όμως που χρησιμοποιώ σχεδόν καθημερινά τον ηλεκτρικό. Βλέπω τους ανθρώπους. Στο καράβι το ίδιο. Η μόνη παρεμβολή σ'αυτό το πάρε-δώσε, κάποιες μουσικές στα ακουστικά και κάποιες ματιές στη θάλασσα. Σχεδόν πάντα η ίδια δυσκολοχώνευτη αίσθηση ομοιότητας με όλους τους γύρω - κυρίως με τους κάφρους κλπ. κλπ. Τύψεις για μερικές περιπτώσεις, για τις ανάγκες μου που δεν τις προλαβαίνω. Απρόσμενες συναντήσεις, φίλοι που με στήριξαν κι ύστερα "χαθήκαμε", δηλαδή τους (ξ)έχασα. Η Αθήνα, φέτος που τη ζω κάπως περισσότερο, τη μια δύστροπη αφεντικίνα, την άλλη γλυκιά. Μου'χε λείψει η πόλη, κι ας είμαι ακόμα σε μεταβατικό στάδιο. Σκέψεις σκόρπιες περιμένοντας το λεωφορείο, πολλή υγρασία. Ας είναι. Τουλάχιστον να μη ζούμε με ψευδαισθήσεις. Μια επίσκεψη στο Παίδων, ας πούμε, και νετάρεις εκ νέου. Μπορώ και βλέπω παιδικά μάτια, και στο σπίτι και στη δουλειά. Καμιά φορά, μπορούν κι εκείνα να με δούν. Τελευταία, μού'ρχονται εικόνες παλιές,ας πούμε θυμάμαι μυρωδιές από τον αλσατικό χειμώνα του 91-92. Πριν από καμιά βδομάδα, είδα στον Πειραιά το "Παναγία Τήνου" και σχεδόν έβαλα τα κλάματα. Και πόσο αφελής θα μου φαίνομαι σε δέκα χρόνια από τώρα. Μ'αρέσει που οι φίλοι μου ξέρουν να μαγειρεύουν και δεν βλέπουν ποδόσφαιρο. Μ'αρέσει που μπορώ να νανουρίζω τα παιδιά μου. Μ'αρέσει ακόμα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας. Καλή χρονιά σε όλους.

I had a dream

2006-02-23T19:51:00.000+02:00

Είμαστε με τον Γιάννη Τ. και την αδερφή του σε μια μεγάλη πλατεία, μάλλον στην Τρίπολη, όπου εγκαινιάζεται το θερινό σινεμά παρότι είναι Σεπτέμβρης. Η προβολή αρχίζει, αλλά η ταινία προβάλλεται όχι σε πανί, μα στον ουρανό, ίσα-ίσα που φαίνονται στο κάτω μέρος της οι κορφές των δέντρων. Το φιλμ μοιάζει να είναι της δεκαετίας του '50, ασπρόμαυρο. Σιγά-σιγά κάποιοι θεατές αρχίζουν να πλησιάζουν την εικόνα, το ίδιο κάνουμε κι εμείς και ξαφνικά βρισκόμαστε μες στην ταινία. Εμφανίζονται υπότιτλοι που λένε "Ελλάδα" και μια πόρτα που γράφει κάτι σαν "ΗΛΟΗ", την ανοίγουμε και βρισκόμαστε στη βεράντα ενός παραθαλάσσιου κέντρου ή ξενοδοχείου, όπου ένας μαύρος μουσικός με ντύσιμο δεκαετίας του '30 (ίδιος ο Robert Johnson) παίζει με μια κιθάρα κάτι ανάμεσα σε blues και reggae. Γυρνάω και λέω στον Γιάννη, που αρχίζει να μοιάζει λίγο με τον Ιταλό, "από πότε άκουγαν blues στην Ελλάδα το '30" και ανακαλύπτω ότι το σκηνικό, η θέα, μου είναι απίστευτα οικείο, είναι σε ένα Κυκλαδονήσι, αλλά δεν μπορώ να πω με σιγουριά ποιο - στο όνειρο σκέφτομαι ότι είναι η Ανάφη ή η Δήλος, κι ας μην έχω πάει. Με το που το λέω αυτό στον Γιάννη-Ιταλό, ξεκολλάει η βεράντα σαν να ήταν μεγάλο ταχύπλοο και αρχίζει να τρέχει απίστευτα γρήγορα προς τη βραχώδη ακτή στα αριστερά, τρομερά γρήγορα, εγώ ενθουσιάζομαι γιατί συν τοις άλλοις σιγουρεύομαι ότι βρίσκομαι στο νησί (όποιο κι αν είναι αυτό), συνεχίζουμε ακάθεκτοι, το σκάφος αρχίζει να ανεβαίνει σχεδόν κάθετα τον βράχο, φτάνει στην κορφή, σταματά για μια στιγμή, γυρνάει και αρχίζει να ξανακατεβαίνει, ακόμα πιο γρήγορα, σαν σε τσουλήθρα, ξαναμπαίνει στη θάλασσα, και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι μπορώ να πετάξω, σχεδόν να εκτοξευτώ στον ουρανό, οπότε εγκαταλείπω το σκάφος και φεύγω μες στον ουρανό ακόμα πιο γρήγορα ακολουθώντας μια ακανόνιστη πορεία, σαν μπαλονι που φουσκώνεις και το αφήνεις πριν το δέσεις, πορεία που ελέγχω όμως πλήρως. Κάνω για αρκετή ώρα "ακροβατικά" στον αέρα, διάστημα στο οποίο εγώ αρχίζω να νιώθω ότι είμαι ο Οδυσσέας και να αποκτώ συνείδηση και έλεγχο του εαυτού μου μέσα στο όνειρο, και σκέφτομαι ότι αυτό που κάνω είναι έξω από τις ανθρώπινες δυνατότητες, και ότι τι ωραία που θα ήταν πεθαίνοντας να πέφτουμε προς τον ουρανό και αρχίζω να βυθίζομαι πολύ ομαλά και "στρογγυλεμένα" στον ουρανό που έχει γίνει πηχτός σαν υδράργυρος. Ξαφνικά βρίσκομαι μέσα σ'ένα δωμάτιο-κουβούκλιο σαν ασανσέρ χρώματος μοβ γεμάτο με αραιό καπνό και μια φωνή που δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι εσωτερική ή εξωτερική μου λέει ότι εδώ είναι ένα μεταβατικό στάδιο για να συνηθίσεις, εγώ ξέρω ότι έχω πεθάνει αλλά δεν έχω τελειώσει και σκέφτομαι ότι όλα είναι πολύ ωραία και καλά, και νιώθω ότι δεν χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα, και τότε αρχίζουν να ανοίγουν πόρτες από τις οποίες βλέπω σαν σε ολόγραμμα στην αρχή ένα μωρό, μετά τη μάνα μου και στο τέλος (το περιμένω πια τελείως συνειδητά) τη Δ. και τότε, επίσης τελείως συνειδητά, ξυπνάω.

Κατά παντός υπευθύνου...

2006-01-26T23:57:00.000+02:00

Το δρόμο σου τον είχαν στρωμένο πρόγονοι σωρό με το αίμα τους να τρέχει τζάμπα και πλήθος από πληθωρικούς ρεμπέτες που σου ανέλυαν το νόημα του αμάν, κι εσύ διάβαζες βιβλία για αυτοβελτίωση και επιτυχία λιβανίζοντας τον χλιαρό φρεντουτσίνο σου - τουλάχιστον κάποιοι άλλοι ευχαριστούν την εταιρεία, εσύ θες να τα σπάσεις όλα μόλις βρεις την ευκαιρία και να πέσεις για άλλη μια φορά στα μαλακά.

Ξυπνάς, λοιπόν, ένα πρωί κι ενημερώνεσαι για τη ζωή σου από τους τίτλους των εφημερίδων, και τη βλέπεις σαν σκάλα στο Vertigo να ζουμάρει και να περιστρέφεται - δεν αντέχεται ούτε το ύψος ούτε το βάθος, κι έτσι επιλέγεις την άχαρη μέση οδό, αλλά για τη ζωή δεν θα μάθεις τίποτα όσο την κοιτάς με πάθος, γιατί τα μυστικά της τα κρατάει σαν τάφος κι όταν τη ζορίζεις, πεισμώνει και δεν βγάζει μιλιά.

Άσε λοιπόν το σώμα σου να τρέξει πάνω απ' τη θάλασσα και πέρα απ' τον καιρό, αυτό που θέλεις να πετύχεις δεν είναι έφικτό, δεν ξέρω ποιος σου το στρίμωξε μέσα στο μικρό σου μυαλουδάκι, ήταν ο γονιός, ο φίλος σου, ο θλιβερός δάσκαλός σου - άσ' το τέλος πάντων να φύγει, κλείσε φώτα και πόρτα, βάλε το παλτό σου, πήγαινε μια βόλτα, διαφορετικά κάτσε και διπλώσου στα δύο για να χωρέσεις στο κουστούμι που πλήρωσες ακριβά.

Στιγμές

2006-01-12T23:56:00.000+02:00

Στιγμές του κόμπου
Της βροχής
Που κάθεσαι έξω από τον εαυτό σου
Και κοιτάς τα χέρια σου.

Στιγμές της διαύγειας
Της στιλπνότητας
Του Αποσπερίτη πάνω στα νερά
Μακριά από τα πάντα.

Στιγμές της αλαλίας
Της βιόλας
Καθώς ανάμεσα σε δυο φώτα
Γράφεις τούτες τις γραμμές.